“Νούς υγιής εν σώματι υγιεί”

Η Γλώσσα του Σώματος

Το σώμα μας έχει την δική του γλώσσα για να εκφραστεί, και κάτω από απωθήσεις των αναγκών και τον παρορμήσεων από την παιδική ηλικία που έχουν καταπιεστεί από διάφορους παράγοντες, εκφράζονται με ένα συγκεκριμένο τρόπο σε παγιωμένες σωματικές στάσεις του σώματος. Αυτές οι παγιωμένες στάσεις του σώματος, π.χ. ο θυμός που δεν μπόρεσε να εκφραστεί έχει μπλοκάρει τους μυς που εκφράζουν την επιθετικότητα, μια τέτοια θωράκιση φαίνεται από τα μαζεμένα χέρια του ασθενούς.

Όλες οι εσωτερικές συγκινησιακές καταστάσεις έχουν μια αξιοπρόσεκτη ποικιλία εξωτερικών εκφράσεων. Όπως μας λέει ο Βίλχελμ Ράιχ, η έκφραση του θωρακισμένου οργανισμού είναι ή συγκράτηση. Η σημασία αυτής της έκφρασης είναι αρκετά καθαρή, το σώμα εκφράζει το ότι συγκρατείται. Ώμοι τραβηγμένοι προς τα πίσω, θώρακες πεταγμένοι έξω, άκαμπτο πηγούνι, επιφανειακή καταπιεσμένη αναπνοή, βαθουλωμένα λαγόνια, συσπασμένη ακίνητη λεκάνη, ανέκφραστα ή άκαμπτα στραβωμένα πόδια, είναι οι ουσιαστικοί μηχανισμοί στάσης της ολοκληρωτικής συγκράτησης.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η βασική στάση του θωρακισμένου σώματος δε δημιουργείται συνειδητά αλλά είναι ακούσια. Ο ίδιος ο ασθενής δεν έχει αντίληψη αυτής της θωράκισης παρά μόνο της εσωτερικής αντίληψης και περιγράφει τον εαυτό του σαν απαθή, άκαμπτο, ότι έχει παλμούς στην περιοχή της καρδιάς, αϋπνία, νευρικότητα, κ.α. Αν η θωράκιση υπάρχει για μεγάλο διάστημα και έχει φτάσει να επιδράσει στους ιστούς των οργάνων, τότε ο πάσχων επισκέπτεται τον θεραπευτή λόγω πεπτικού έλκους, ρευματισμών, αρθριτικών, καρκίνου ή στηθάγχης.

Γνωρίζουμε βάσει της προγεννητικής ψυχολογίας ότι καταστάσεις που έχουν συμβεί είτε κατά τη διάρκεια του τοκετού είτε μετά κατά το μεγάλωμα του παιδιού από γονείς και όχι μόνο, που είναι θωρακισμένοι, έχουν μεγάλο αντίκτυπο στην υγεία του. Αυτό δεν σημαίνει ότι αξιολογούμε με όρους απόλυτης υγείας ούτε προς τους γονείς ούτε προς το παιδί, διότι αυτό θα ερχόταν σε αντίφαση με την πραγματικότητα που θα μεγαλώσει ένα παιδί. Άλλωστε η παγίωση απόλυτων ιδανικών στον τομέα της ψυχοθεραπείας και της εκπαίδευσης εμποδίζει αυτό του τι είναι πιθανό να επιτευχθεί.

Σκοπός του άρθρου είναι μέσω της προγεννητικής ψυχοθεραπείας να δούμε που υφίστανται οι θωρακίσεις κατά τη σύλληψη και κατά τη διάρκεια του τοκετού και που αντανακλώνται στο σώμα έτσι ώστε επιλύοντας το συναισθηματικό DNA να ξεμπλοκάρουμε τον άνθρωπο απελευθερώνοντας τον από μνήμες και καταγραφές που ουσιαστικά δεν είναι δικές του.