“Νούς υγιής εν σώματι υγιεί”

Προγεννητική

Είναι γνωστό πλέον ότι η στιγμή της σύλληψης κρατά ένα από τα πιο σημαντικά κλειδιά στην ικανότητα να δημιουργούμε ή να καταστρέφουμε σχέσεις στην υπόλοιπη ζωή μας.

Η κύηση είναι το πρώτο και πιο ζωτικό περιβάλλον που έχουμε ποτέ. Στην περίοδο αυτή δημιουργείται το λεγόμενο Συναισθηματικό DNA το οποίο έχει ευθύνη για την μετέπειτα συναισθηματική και κοινωνική μας ανάπτυξη.

Κάθε γεγονός που βιώνουμε στην ζωή μας έχει σχέση με αυτήν την περίοδο (π.χ. το εάν η σύλληψη υπήρξε πλήρης ή ατελής σε ψυχοπνευματικό επίπεδο). Εξετάζοντας λοιπόν το προγεννητικό αυτό διάστημα βγάζουμε συμπεράσματα για τους λόγους που πιθανόν νιώθουμε ανασφάλειες, φοβόμαστε, διαλύουμε τις σχέσεις μας ή καταλήγουμε να είμαστε πάντα θύματα.

Μαθαίνοντας σιγά-σιγά απαλλάσσουμε τον εαυτό μας από μη αποδοτικές συμπεριφορές και τον ετοιμάζουμε να δεχτεί νέα δεδομένα και να δρα σωστότερα στις καταστάσεις.

Κάθε άνθρωπος που ετοιμάζεται να γίνει μητέρα ή πατέρας, είναι ωφέλιμο να έχει εργασθεί με τον εαυτό του προσπαθώντας να κατανοήσει όποιες εγγραφές υπάρχουν από τη μέρα της σύλληψης του. Σίγουρα τις περισσότερες φορές έχουμε άγνοια αυτής της διαδικασίας μιας και ποτέ δεν το έχουμε διδαχτεί αυτό.

Η προγεννητική ψυχολογία είναι ένα μέσο που μπορεί να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση και να ανακαλύψει τα αίτια που μας κρατούν δέσμιους σε συμπεριφορές και (συν)αισθήματα που δεν είναι δικά μας.

“Μια γυναίκα κουβαλάει στη γέννα του παιδιού της την εμπειρία ολόκληρης της ζωής της, φτάνοντας μέχρι πίσω, στη δική της παιδική ηλικία και, ακόμη πιο πίσω, στη δική της γέννηση. Μας ενδιαφέρει το τι ξέρει κάθε γυναίκα για τη δική της γέννηση, επειδή συχνά υπάρχει σχέση ανάμεσα στο πώς γεννήθηκε η ίδια και στο πώς θα φέρει στον κόσμο το δικό της παιδί’’. Michel Odent, Birth Revisited.

Η προγεννητική είναι μια μορφή θεραπευτικής προσέγγισης που σκοπό έχει να μας κατευθύνει σε μια πιο ικανοποιητική διαβίωση, και να μας μετατρέψει σε ανθρώπους που έχουν πάρει τον έλεγχο της ζωής τους.

Πολλές φορές στη ζωή μας συμβαίνουν γεγονότα που δεν καταλαβαίνουμε ή που δεν έχουν λογική εξήγηση.

Κατά τη διάρκεια της σύλληψης το συναισθηματικό πεδίο και των δυο γονέων μεταφέρεται στο έμβρυο, γεγονός που μας κάνει να σκεφτούμε ότι πολλές φορές το άγχος, οι τυχόν φοβίες, η σκέψη ότι ίσως είναι καλύτερα να μην το κρατήσω αυτό το έμβρυο κ.α., μεταφέρονται στο έμβρυο και κατόπιν στην διάρκεια της ζωής του πυροδοτούνται αυτές οι μνήμες και δημιουργούν ανισορροπίες με την μορφή είτε ψυχολογικών καταστάσεων όπως, φόβος, άγχος, απόρριψη, πανικός, δυσκολία στις σχέσεις, αφωνία, κρίσεις πανικού κ.α. είτε με τη μορφή σωματικών εκδηλώσεων όπως, ταχυκαρδίες, εφίδρωση, πόνοι απροσδιορίστου αιτιολογίας, πονοκέφαλοι , κ.α.

Το ίδιο ισχύει και κατά τη διάρκεια του τοκετού στο πόσο καλά είναι η εγκυμονούσα στον ψυχολογικό τομέα και όχι μόνο.

Ένα επίσης καθοριστικό σημείο είναι αν έχει γίνει σωστή σύνδεση της μητέρας με το έμβρυο δηλαδή να έχει μείνει το έμβρυο στο στήθος της μητέρας μέχρι να σταματήσει να πάλλεται ο ομφάλιος λώρος και κατόπιν να κόβεται, διότι αυτή η σύνδεση δεν επαναλαμβάνεται ποτέ ξανά και είναι καθοριστικής σημασίας για την ομαλή εξέλιξη του ανθρώπου στη ζωή. Αυτή η άκρως ερωτική στιγμή χάνεται μια για πάντα και μετά παραπονιόμαστε γιατί δεν είναι εύκολη η σύνδεση μας με το σύντροφο που έχουμε επιλέξει.

Είναι περιττό να τονίσω ότι το ίδιο ισχύει κατά το μεγάλωμα του παιδιού, αναλόγως της ψυχικής ισορροπίας που βρίσκονται και οι δυο γονείς.

Δυσαρμονία στις σχέσεις, καυγάδες και φωνές, έλλειψη αγάπης και κατανόησης, ακατάλληλο περιβάλλον, κ.α. διαταράσσουν και δημιουργούν έλλειψη εμπιστοσύνης που στην ενήλικη ζωή τους θα είναι δύσκολο και θα χρειάζονται πολύ εργασία για να επανέλθουν σε μια πιο φυσιολογική ζωή.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι εάν αφήσουμε το νεογέννητο μωρό χωρίς χάδια, χωρίς την τρυφερότητα της μητέρας και κατόπιν του πατερά, την στοργή και την αγάπη το μωρό δύσκολα επιβιώνει.

Από πειράματα που έχουν γίνει σε ζώα όταν τους έδωσαν μόνο τροφή χωρίς να τα αγγίζουν, και χωρίς την παρουσία της μητέρας αυτά δεν κατάφεραν να επιβιώσουν.

Γίνεται σαφές ότι οι σχέσεις ξεκινούν κατά τη σύλληψη, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, και ολοκληρώνεται αυτή η διαδικασία στην γέννα, και κατόπιν σαν μωρού, παιδιού, και έφηβου πλέον προς την ενήλικη ζωή του.

Αυτό σημαίνει πιο υγιείς γονείς προς όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ύπαρξης. Και αυτό το θεωρώ χρέος μας προς τα παιδιά όλου του κόσμου, και ιδιαίτερα προς το δικό μας εσωτερικό παιδί που ίσως να το έχουμε αφήσει για χρόνια σε τέτοια παγωνιά.

Από το βιβλίο του Αθανασίου Καυκαλίδη “Η γνώση της μήτρας“
Ή ανακεφαλαίωση των εμπειριών της ενδομήτριας ζωής και της εξώθησης – γέννησης, καθίστα σαφές ότι και τα ανεπιθύμητα και τα ευπρόσδεκτα έμβρυα υπόκεινται σε μητρική απόρριψη. Η έννοια του όρου απορριπτική μήτρα περιλαμβάνει την ενδομήτρια απόρριψη και την απόρριψη της εξώθησης – γέννησης. Τα «ίχνη μνήμης» της απορριπτικής μήτρας που διατηρεί το εμβρυικό νευρικό σύστημα ενός  «Α» είναι συνυφασμένα με τα «ίχνη της μνήμης »του πρωτογόνου δέους. Η θεωρία των Κυμάνσεων παραδέχεται ότι οι συγκινήσεις, φόβος, οργή, κ.α. είναι αποτέλεσμα διέγερσης νευρώνων του μεταιχμιακού συστήματος και παραγωγής ειδικών νευροδιαβιβαστών φοβογόνον, οργηγόνων κ.α. Σε περίπτωση που μεταιχμιακοί νευρώνες μιας εγκυμονούσας γυναίκας παράγουν φοβογόνους ή άλλου είδους νευροδιαβιβαστές, οι τελευταίοι εισέρχονται στην αιματική κυκλοφορία και μέσω του ομφάλιου λώρου, στην κυκλοφορία του αίματος του εμβρύου, διεγείρουν εμβρυικούς μεταιχμιακούς νευρώνες και προκαλούν στο έμβρυο της διαταραχές που περιλαμβάνονται στον όρο απορριπτικά μητρικά μηνύματα – ερεθίσματα ή υποκειμενική συγκινησιακή κατάσταση που περιλαμβάνεται στον όρο αποδεκτική μήτρα.  Σελ. 60, 61 & 152,153 Εκδόσεις Ολκός 1980