“Νούς υγιής εν σώματι υγιεί”

Μετουσίωση λόγου

Πώς να παραμένεις υγιής

Μια από τις μεγάλες αλήθειες και η πρωταρχική εργασία που είναι πρέπων να ξεκινήσει όποιος θέλει να παραμένει υγιής και που λίγοι είναι αυτοί που το έχουν κατανοήσει και το εφαρμόζουν στη ζωή τους.

Όλοι μιλούν για θετική σκέψη και σίγουρα είναι καλύτερο από μια αρνητική σκέψη, αυτό όμως που είναι πρωτεύων και ελάχιστοι του δίνουν την πρέπουσα αξία είναι το γεγονός ότι πρώτα από όλα χρειάζεται καθάρισμα, αυτό που λέμε συγχώρεση, δηλαδή συν – χώρος. Είναι σχεδόν αδύνατον να έχεις τηγανίσει ψάρια, και στο ίδιο τηγάνι να θέλεις να φτιάξεις τον κιμά για τα μακαρόνια! Σίγουρα θέλει καθάρισμα, πρώτα άδειασμα του χώρου δηλαδή.

Έτσι είναι και οι σκέψεις που έχει κάποιος, πρώτα χρειάζονται καθάρισμα και τότε μπορούν να μπουν αυτές που λέγονται θετικές. Η ψυχή μας είναι ανέκφραστο ΝΑΙ, ότι της στέλνουμε αυτό και μας επιστρέφει, είναι αυτό που λέμε ελεύθερη βούληση. Αναλόγως λοιπόν τι κουβαλάμε στην σκέψη μας και τι εκφράζουμε με το λόγο μας έτσι και είμαστε. Το να προσπαθήσουμε βάζοντας θετικές σκέψεις τη στιγμή που είμαστε ακάθαρτοι εσωτερικά είναι σαν το βρώμικο τηγάνι και είναι αδύνατον να κοροϊδέψουμε την ψυχή μας, ματαιοπονούμε και είναι χάσιμο χρόνου.

Οι παλαιοί έλεγαν ότι η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει. Εννοούσαν με αυτό ότι πρόσεχε τι λες μην πληγώσεις κάποιον κατά λάθος με τον λόγο σου. Λόγος, μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις, είτε παραμένει σαν σκέψη είτε εκφράζεται προς τα έξω και δεν του δίνουμε σημασία. Μπορεί να προσπαθούμε για θετικές σκέψεις αλλά εσωτερικά χωλαίνουμε και έτσι πάνε στράφι ότι και αν βάζουμε. Πολλοί νομίζουν ότι γεννιόμαστε άγραφο χαρτί, ξεχνούν ότι βιώματα και σκέψεις η συναισθήματα έχουν καταγραφεί κατά τη στιγμή της σύλληψης, από τον πατέρα και από την μητέρα μας και τα κουβαλάμε εμείς στην ζωή μας. Όμως όποιος θέλει μπορεί  να το σταματήσει αυτό και να μην παραμένει δέσμιος των αρνητικών δυνάμεων. Έχετε ακούσει τις φράσεις, σοι πάει το βασίλειο, ή τυφλοί οδηγούν τυφλούς. Καιρός λοιπόν είναι να αρχίσει ο καθ’ ένας μας να πάρει τη ζωή στα χέρια του και να μην γίνεται σκλάβος του κάθε υποτιθέμενου δασκάλου. Ένας είναι ο δάσκαλος, ΑΥΤΟ που μας έχει χαρίσει τη ζωή. Ας αφήσουμε χώρο για να εισέρθει, ας καθαρίσουμε το χώρο μας για να τον υποδεχτούμε.

Ο λόγος μου
Σελ. 150 Από το βιβλίο Αέναον – φυσικός στο φως Παναγιώτης Παναγόπουλος
Οι άνθρωποι τρέχουν στους αγίους τους, κάνουν καλά. Ξεχνούν όμως να αναζητήσουν τη δική τους δύναμη και να ενώσουν τη δύναμη τους με τη δύναμη της αγιότητας.
Οι άνθρωποι τρέχουν κατά χιλιάδες στους ναούς τους, στους αγίους τόπους, στα άγια εικονίσματα, στο θείο ευχαριστιακό και άγιο ποτήρι, στους αγίους τους. Κάνουν πολύ σωστά.
Εάν όμως δεν κάνουν ναούς πνεύματος τους εαυτούς τους και το νου τους, εσωτερικά και εξωτερικά, εάν δεν κάνουν αγίους τόπους τα διανοήματά τους, τα οράματα τους, τα εξερχόμενα λόγια τους, τις προθέσεις τους, εάν δεν μεταβληθούν και δεν διαμορφώσουν τις εσωτερικές τους εικόνες σε εικόνες ζωής, εικόνες επίγνωσης, εικόνες φωτεινές, εάν δεν μεταβάλουν όλο τον εσωτερικό τους λόγο σε λόγο αγνό, θείο και άγιο, ώστε όλο το εσωτερικό τους ποτήρι, το ‘’είναι ‘’ τους, να είναι μέσα τους ωραιότητα και αγνότητα, να είναι γεμάτο συμπάθεια, να είναι μέσα τους σώμα, δηλαδή συμπαγής πνευματικός λόγος ζωής, εάν δεν γίνουν άγιοι, τότε πήγαν μεν σωστά, αλλά ποτέ δεν έφτασαν. Τίμησαν την Πηγή και τις πηγές, αλλά οι ίδιοι δεν έγιναν ούτε δροσιά πρωινή. Ίσως μόνο να ήπιαν.....