“Νούς υγιής εν σώματι υγιεί”

Αποπρογραμματισμός

 «Οτιδήποτε μπορείς να κάνεις και ονειρεύεσαι να κάνεις ξεκίνα το. Η τόλμη έχει μεγαλοφυΐα, δύναμη και μαγικές ιδιότητες. Ξεκίνα τώρα αμέσως!»  Γκαίτε

Όλοι, η σχεδόν όλοι είμαστε προγραμματισμένοι, λειτουργούμε κάτω από τους προγραμματισμούς που έχουν επιλέξει κάποιοι που είναι ενάντια στη Ζωή.

Αν παρατηρήσουμε ανά τους αιώνες όποιοι μίλησαν για τον καινούργιο άνθρωπο καταδικάστηκαν ενώ αυτοί που μιλούν για έναν καλύτερο άνθρωπο επιβιώνουν. Πως μπορεί κάποιος να γίνει καινούριος άνθρωπος αν δεν αποπρογραμματιστεί, αν δεν ξεφύγει από το παρελθόν του, αν δεν αλλάξει τις παλιές συνήθειες του, αν δεν ξεκόψει από το γνωστό;  Βέβαια αυτό το καινούργιο φέρνει φόβο διότι είναι άγνωστο, είναι ανασφαλές, δεν το γνωρίζουμε. Αλλά και η ζωή όμως είναι ανασφάλεια, η αγάπη επίσης είναι ανασφάλεια και εάν κάποιος διαλέξει την ασφάλεια τότε μένει παγιδευμένος. Πως μπορεί κάποιος να γνωρίσει την αγάπη εάν δεν διακινδυνεύσει να συνδεθεί με κάποιον; Kανείς  δεν ξέρει τους τρόπους για να το κάνει αυτό. Εάν γίνει έγινε, είναι μαγικό, δεν υπάρχουν συνταγές. Δεν υπάρχουν πεπατημένοι δρόμοι. Βαδίζεις στο άγνωστο και έτσι μένεις ζωντανός.

«Αν δεν ξαναγεννηθείς, δεν θα εισέλθεις στο βασίλειο του θεού» είπε ο Ιησούς, και εννοούσε ότι έτσι όπως λειτουργούμε δεν είναι δυνατόν να προχωρήσουμε, μένουμε στα ίδια και στα ίδια. Το να ξαναγεννηθείς σημαίνει καινούργιος άνθρωπος, σημαίνει ότι έχεις δυνατότητες να ζήσεις μια καινούργια ζωή χωρίς να επαναλαμβάνεις τα ίδια και τα ίδια.

Ο άνθρωπος έχει τεράστιες δυνατότητες τις οποίες εάν τις ανακαλύψει και τις χρησιμοποιήσει  σωστά, κανένας δεν θα μπορεί να τον δουλοποιήσει. Καμία ιατρική ή άλλη τεχνολογία δεν μπορεί να σώσει τον άνθρωπο αν ο ίδιος ο άνθρωπος δεν αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του. Κανέναν ουσιαστικά δεν πρέπει να τον ενδιαφέρει η βελτίωση. Το να βελτιώσεις κάτι δεν σημαίνει ότι έγινες καλά, το θέμα είναι να απαλλαγείς και για να απαλλαγείς χρειάζεται τόλμη και ανάληψη των ευθυνών και όχι εναπόθεση σε άλλους. Κάποιοι μπορούν να σε βοηθήσουν να θυμηθείς αυτά που ήδη ξέρεις και έτσι να προχωρήσεις. Κανείς δεν γνωρίζει καλυτέρα από σένα αυτό που πραγματικά είναι ωφέλιμο για σένα, μόνο εσύ το γνωρίζεις αυτό, και είναι πρέπον να το ξαναθυμηθείς. Είναι πρέπον να μπορείς να μένεις αποπρογραμματισμένος, να μην μπορούν να σε ελέγχουν, να μην κάνουν κουμάντο οι υπηρέτες, «το πλοίο το οδηγεί ο καπετάνιος και το δικό σου πλοίο είναι ωφέλιμο να το οδηγείς εσύ». Γνωρίζω ότι η ανεξαρτησία προκαλεί φόβο και  φέρνει ευθύνες, ενώ όλοι μας έχουμε συνηθίσει να δημιουργούμε εξαρτήσεις έτσι ώστε να ρίχνουμε την ευθύνη σε άλλους. Αυτό όμως δεν βοηθά, σε κρατά δέσμιο. Η κατανόηση της όλης διαδικασίας φέρνει την θεραπεία, φέρνει την αγάπη. Η αγάπη δεν είναι τίποτα άλλο από το να λες ναι στη ζωή. Η αγάπη είναι μια ευκαιρία για να αναπτυχθείς, όμως το παρελθόν πρέπει να καταστραφεί πριν γεννηθεί το μέλλον, και αυτό φέρνει πόνο, αλλά δεν γίνετε αλλιώς. Ανάπτυξη σημαίνει ότι το εσωτερικό σου παιδί αναγεννιέται συνεχώς, αναγεννάς τον εαυτό σου κάθε στιγμή. Όσο μένει κάποιος ασυνείδητος η αγωνιά αυξάνεται, η δυστυχία αυξάνεται. Δυο δρόμοι υπάρχουν για να ακολουθήσεις, του νερού και της φωτιάς. Του νερού ο δρόμος πάει προς τα κάτω, της φωτιάς πάει προς τα πάνω. Η συνειδητότητα είναι φωτιά, το νερό είναι απουσία συνειδητότητας, το ένα σε πάει πάνω το άλλο σε πάει κάτω. Αν θα παραμείνεις προγραμματισμένος αυτό σημαίνει προς τα κάτω, ή θα αποφασίσεις τον αποπρογραμματισμό, που σημαίνει προς τα πάνω και όλη την εργασία που συνεπάγεται αυτή η επιλογή. Βέβαια η προς τα κάτω κίνηση είναι εύκολη, η προς τα πάνω κίνηση είναι για τους έχοντες αγάπη στην καρδία τους.

Πολύ εύστοχα μας λέει ο  Γκουρτζίεφ ότι η μόνη μέθοδος για να επιτύχεις την ολοκλήρωση είναι το να διατηρήσεις τη μνήμη που υπάρχει κρυμμένη μέσα σου. Και διατήρηση της μνήμης σημαίνει ότι κάθε μέρα κινείσαι, δηλαδή έχεις πλήρη επίγνωση τι σου συμβαίνει κάθε στιγμή. Αυτό είναι συνειδητότητα. Όταν αποπρογραμματιστεί κάποιος, φεύγει από την άγνοια κάνει το κάθε τι με επίγνωση και κάνοντας το κάθε τι με επίγνωση προχωράς προς την αγάπη. Μας έχουν προγραμματίσει βάσει του νου, ο νους κινείται είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον, ο νους δεν μπορεί να υπάρξει στο παρόν. Παρατηρήστε ότι όταν τρώτε δεν σκέπτεστε ότι τρώτε, απλά τρώτε, γίνεστε ένα με το φαγητό. Όταν είστε ερωτευμένοι γίνεστε ένα με τον σύντροφο, όταν κατορθώσει κάποιος να είναι στο παρόν χωρίς να σκέπτεται, κατευθύνεται προς την πνευματικότητα, σταματά κάθε κίνηση χωρίς αυτό να σημαίνει ότι γίνετε στατικός, απλά σταματά την οριζόντια κίνηση την γραμμική, και αρχίζει η κάθετη. Αυτή η μετάβαση φοβίζει διότι για το νου είναι θάνατος. Μόνο φαινομενικά όμως, ουσιαστικά είναι ανάσταση.

Αναγνωρίζοντας τα αφύσικα πρότυπα που έχει κάποιος μέσα του, δίνεται η δυνατότητα να γίνει φυσικός να φύγει δηλαδή από την πλαστή προσωπικότητα που του έχουν επιβάλει να έχει, όποια κι αν είναι αυτή. Τέτοιες προσπάθειες γίνονται μόνο ατομικά, καμία κοινωνία δεν βοηθά προς αυτή την κατεύθυνση  διότι αυτό οδηγεί προς την ελευθερία και ελεύθερος άνθρωπος σημαίνει ότι δεν ελέγχεται. Ελεύθερος άνθρωπος σημαίνει, αγάπη, η αγάπη συμπεριλαμβάνει την συμπόνια, την προσφορά, την ανιδιοτέλεια, το μοίρασμα, τον έρωτα, την ευγνωμοσύνη προς τη ζωή που του χαρίστηκε, την κοινωνικότητα, την ανεξικακία, την ανεξιθρησκία,  την ενσυναίσθηση κ.α. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει τίποτε άλλο εκτός από αγάπη αυτό δηλαδή που λένε οι Πατέρες ‘’ κατ΄είκονα ‘’ και ‘’ καθ΄όμοίωσιν ‘’  αυτός είναι ο σκοπός του πάνω στη γη να τελειοποιηθεί στην αγάπη.

Μας λέει ο Γιάννης Βαφειάδης. (Η αλλοτρίωση και η κρίση της ταυτότητας. Εκδόσεις Αρμός) σελ. 69 «Μόνο έτσι ό άνθρωπος διαδραματίζει τον κατά φύση ρόλο του, έξω από την αλλοτριωτική διάβρωση της προσωπικότητας του. Αντίθετα, όταν το πρόσωπο δεν είναι αυτό που είναι, ή απώλεια της ταυτότητας οδηγεί στην εγκατάλειψη της ανθρωπιάς και στην διάβρωση της αληθινής κοινωνικότητας, γιατί αυτή μετατρέπεται σε μια συμβατική και απρόσωπη συναρμογή ατόμων, εξουσιών και ιεραρχικών σχέσεων που βασίζονται στην υποκριτική αναγκαιότητα».

Κλείνοντας θα δανειστώ τη φράση του Ανδρέα Κάλβου. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Τόλμη για να κινηθείς προς την ελευθερία, και αρετή για να μην την ξανασκλαβώσεις.